توجه کامل به توصیه های استاد
آقای انتظام کاشمری - واعظ - نقل می کرد که:
به خدمت حاج شیخ حسنعلی اصفهانی عرض کردم: دستوری مرحمت فرما که توفیق تهجد یابم و گشایشی در کارم حاصل شود. فرمودند:
« هر صبح، از تلاوت قرآن مجید مخصوصاً (سوره یس) غفلت منما، انشاء الله توفیق رفیق خواهد گشت. »
به کاشمر بازگشتم و هر بامداد، در حین راه رفتن، به قرائت سوره یاسین مداومت می کردم، اما نتیجه ای به دست نمی آمد.
سال
دیگر در ایام عید به مشهد مشرف شدم و در یک شب بارانی برای اصلاح کاری به
خانه یکی از علماء شهر رفتم چون در آن شب آقا به بیرونی نیامده بود، دست
خالی بیرون آمدم و اندیشیدم: خوب است به خدمت حاج شیخ حسنعلی شرفیاب شوم و
ازعدم حصول نتیجه او را آگاهی دهم. با این فکر به منزل حاج شیخ آمدم، دیدم
که جماعتی در اطاقند و در بسته است و ایشان، مشغول گفتار و موعظه هستند.
با
خود گفتم: اگر در اینحال به اطاق روم، ممکن است که جائی برای نشستن من
نباشد و دیگر آنکه شاید سخن شیخ به سبب ورود من به اطاق، قطع شود. از این
رو بود که پشت در نشستم و به سخنان ایشان گوش دادم تا مجلس تمام شد و به
حضورش شرفیاب شوم.
در همین زمان، ناگاه شنیدم که مرحوم حاج شیخ موضوع فرمایشات خود را تغییر دادند و فرمودند:
«
برخی از من دعای توفیق سحری و گشایش امور می خواهند، دستور می دهم که قرآن
تلاوت کنند، لیکن به جای آنکه رو به قبله و در حال توجه به قرائت پردازند،
در حال راه رفتن، سوره یاسین می خوانند و بعد به قصد گله می آیند که از
دستور من حاصلی نگرفته اند.
تازه
در شب بارانی ابتدا، به منظور انجام کار دنیایی خود، به در خانه دیگران می
روند و چون به مقصد نمی رسند، به فکر آخرت افتاده، سری هم به منزل من می
زنند؛ این که شرط انصاف نیست، خوب است بروند و هر بامداد رو به قبله با
توجه و تدبر و نه بالقلقه لسان، به تلاوت کلام الله پردازند آنگاه اگر
مقصود شان حاصل نشد گله مند گردند. »
پس
از این سخنان، باز به موضوع اصلی سخن خود پرداختند. و پس از پایان گفتار،
در باز شد و من داخل شدم. جناب شیخ محبت فرمودند و پرسیدند حاجتی داری؟
عرضه داشتم: جواب خود را شنیدم
فرمودند: پس معطل چه هستی؟
برخاستم
و خداحافظی کردم و مجدداً پس از چند روز به خدمتش رسیدم. از من خواستند که
ظهر در آنجا بمانم، عرض کردم: امروز مهمانم و قرار شده است که برای من آش
ترشی فراهم سازند، زیرا که مزاجم احتیاج به مسهلی داشته است.
گفتند: امروز در آنجا خبری نیست.
گفتم: وعده کرده ام، چگونه ممکن است خبری نباشد؟
فرمودند:
همان است که گفتم: در آنجا خبری نیست. به اطاعت فرمان ایشان ظهر ماندم،
ولی همه فکرم متوجه محل وعده بود که تخلف کرده بودم. باری، جناب شیخ از
اندرون برای ناهار من قدری گردوی کوبیده و پنیر و نان آوردند. چون از خوردن
غذا فارغ شدم فرمودند:
« زودتر برخیز و برو که مقصودت حاصل شده است. »
من
ناراحت از اینکه با صراحت، عذر مرا می خواستند، از آنجا بیرون آمدم، ولی
به مجرد آنکه به منزل رسیدم، مانند کسی که مسهلی خورده باشد، مزاجم اجابت
کرد و راحت شدم و آنگاه معلومم گردید به چه سبب به من فرمودند: زود برخیز و
برو.
بعد از آن مطلع شدم، میزبان آن روز، پیش از ظهر به محل سکنای من مراجعه کرده و به علت پیدایش مانعی از پذیرائی عذر خواسته بود.»
